dot
>...ตั้มศรีวิชัย TumAmulet ...< Thailand Amulet Charms
dot
bulletคำแนะนำจากตำรวจเมื่อถูกโกง
bulletเงื่อนไขการรับประกัน การันตีพระเครื่อง
dot
สารบัญพระเครื่องเมืองนคร
dot
bulletทำเนียบพระกรุเมืองนคร
bulletทำเนียบพระเครื่องเมืองนคร
bulletชมรมพระเครื่อง
dot
บูชาพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง Amulets Charms Talismans
dot
bulletตลาดพระ amulet for you
bulletเช่า-บูชา เครื่องรางของขลัง
bulletพระหลวงปู่ทวด วัดต่างๆ
dot
จตุคาม-รามเทพ หลักเมืองนคร Jatukamramtep (Jatukarm)
dot
bulletหลักเมืองนครศรีธรรมราช
bulletจตุคาม ของดีนำมาโชว์
bulletบทความ น่ารู้องค์พ่อจตุคาม
bulletJatukam Amulets
bulletบทความจตุคามรามเทพ
dot
ลิงค์น่าสนใจ
dot
bulletหนังสือพิมพ์
bulletลิ้งค์เพื่อนบ้าน
bulletเทศกาล วันสำคัญ
bulletดวง ดูดวง หน้าหลัก
bulletบทความดีๆ
bulletนิทานสอนใจ
bulletวัฒนธรรมไทย ประเพณีไทย
bulletบทสวดมนต์ สำหรับชาวพุทธ
dot
พระเครื่อง นานาสาระ
dot
bulletพระพุทธรูปสำคัญของไทย
bulletคาถา-อาคม พระคาถาอาคม
bulletพระพุทธรูปปางต่างๆ
bulletพุทธศาสนสุภาษิต
bulletข่าวพระเครื่อง
bulletบทความพระเครื่อง
bulletThai Buddha Amulets
bulletข่าวพระพุทธศาสนา
bulletข่าวเครื่องรางของขลัง
bulletสาระพระเครื่องไทย
bulletประวัติพระวิปัสสนาจารย์


พระเครื่อง


พ่อแม่รังแกฉัน โดย พระยาอุปกิตศิลปสาร บทกลอนคำประพันธ์สอนใจ

พ่อแม่รังแกฉัน โดย พระยาอุปกิตศิลปสาร บทกลอนคำประพันธ์สอนใจ 
พ่อแม่รังแกฉัน โดย พระยาอุปกิตศิลปสาร บทกลอนคำประพันธ์สอนใจ

พ่อแม่รังแกฉัน โดย พระยาอุปกิตศิลปสาร พ่อแม่รังแกฉัน ของพระยาอุปกิตศิลปสาร เป็นบทกลอนหนึ่งจากในหนังสือ "คำประพันธ์บางเรื่อง" โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับ การเลี้ยงลูกโดยตามใจลูกทุกอย่าง เป็นกลอนที่ยังใช้ได้ดีในปัจจุบัน เพื่อเตือนใจพ่อแม่บางคนที่เลี้ยงดูลูกโดยตามใจจนเกินไป นิทานสอนใจ พ่อแม่รังแกฉัน
บทความดีๆ นิทานเรื่องสั้นสอนใจ นิทานคุณธรรม

มีซินแสแก่เฒ่าได้เล่าไข    
ถึงเรื่องงิ้วว่าเล่นกันเช่นไร       มีข้อใหญ่นั้นก็เป็นเช่นละคร

แต่ข้อหนึ่งแกเล่าเขาประสงค์   มุ่งจำนงในข้างเป็นทางสอน
ชี้ทางธรรม์มรรยาทแก่ราษฎร   เหมือนละครสุภาษิตไม่ผิดกัน

เราบวชนาคโกนจุกในยุคก่อน   มีกล่าวกลอนเพราะพริ้งทำมิ่งขวัญ
การขันหมากยุคเก่าท่านเล่ากัน   มีสวดฉันท์เรียกว่าสวดมาไลย์

เค้าก็คือท่านหวังจะสั่งสอน        แต่ผันผ่อนตามนิยมสมสมัย
มีเฮฮาพาสนุกเครื่องปลุกใจ       สมกับได้มีงานการมงคล

ในหมู่บ้านย่านกลางเมื่อปางก่อน      มีโรงสอนธรรมทานการกุศล
เพื่อเป็นเครื่องเรืองปัญญาประชาชน    ในตำบลอัตคัตไกลวัดวา

เรียกศาลาโรงธรรมประจำบ้าน      เหมือนสถานที่ฝึกทางศึกษา
บางคราวมีการกุศลปนเฮฮา           เพื่อให้พาเพลิดเพลินเจริญใจ

ฝ่ายจีนเขาได้มีอย่างที่ว่า        เอางิ้วมาฝึกหัดดัดนิสัย
ย่อมดูดดื่มซึมซาบปลาบปลื้มใจ      เหมือนอย่างได้รู้เห็นที่เป็นจริง

งิ้วเรื่องหนึ่งแกเล่าครั้งเยาว์อยู่       ได้ไปดูจำไว้ได้ทุกสิ่ง
เกาะในจิตติดแน่นแม้นกับปลิง        เลยเป็นสิ่งสอนใจจนใหญ่มา

ตามเรื่องนั้นว่ามีเศรษฐีหนึ่ง       เป็นคนซึ่งสูงชาติวาสนา
มีทรัพย์สินเหลือล้นคณนา         มีบ้างช่องแน่นหนาด้วยข้าไท

ท่านเศรษฐีมีบุตรสุดที่รัก           แกฟูมฟักใฝ่จิตพิสมัย
บุตรคนเดียวแสนจะห่วงดังดวงใจ       หวังจะให้สืบวงศ์ดำรงไป

มีโรงเรียนไกลบ้านอาจารย์สอน       กลัวลูกอ่อนลำบากไม่พรากได้
อุตส่าห์จ้างครูบามาแต่ไกล             ให้สอนในบ้านตนสู้ปรนปรือ

ฝ่ายลูกเรียนผู้เดียวให้เปลี่ยวจิต       มักเบือนบิดเบื่อชังเรื่องหนังสือ
อยากได้เพื่อนพูดจาและหารือ          พ่อก็อือออตามด้วยความรัก

เกณฑ์พวกเด็กในบ้านให้อ่านด้วย      ก็เพื่อช่วยชวนใจให้สมัคร
ครั้นมีเพื่อนเรียนล้อมอยู่พร้อมพรัก     กลับชวนชักเล่นกันไม่หมั่นเรียน

ครูก็ดีจี้ไชมิได้หยุด                        แกเห็นสุดเอาใจจึงได้เฆี่ยน
หวังให้กลัวอาญาตั้งหน้าเพียร        แต่กลับเพี้ยนผิดคาดถึงขาดกัน

คือบุตรท่านเศรษฐีหนีไปหา          พ่อฟ้องว่า ครูนี้แกตีฉัน
ปลอบให้เรียนก็ไม่ไปจนใจครัน     ต้องเป็นอันเลิกกับครูที่อยู่มา

อุตส่าห์จ้างครูใหม่ตามใจลูก          แต่ไม่ถูกใจบุตรสุดจะหา
ครูคนนั้นฉันเข็ดไม่เมตตา              คนนี้ว่าจู้จี้พิรี้พิไร

แต่เปลี่ยนครูอยู่ฉะนี้ไม่มีเหมาะ      มักทะเลาะเลิกเรียนต้องเปลี่ยนใหม่
พวกครูๆ เข็ดกลัวกันทั่วไป             ถึงจะให้เงินมากไม่อยากเอา

บิดาผู้รักบุตรสุดจะกลุ้ม                  ลูกเป็นหนุ่มใหญ่โตยังโง่เง่า
เที่ยวจ้างครูอยู่ห่างต่างลำเนา        ค่าจ้างเท่าไรนั้นไม่พรั่นกลัว

แต่ก็ไม่ยืดไปเท่าไรนัก                  ประเดี๋ยวชักเหหันต้องสั่นหัว
เผอิญมาปะครูที่รู้ตัว                       แกหวังชั่วค่าสอนสู้ผ่อนตาม

ศิษย์จะรู้เท่าไรไม่ธุระ                     ชื่อเสียงจะเสียไปก็ไม่ขาม
ศิษย์ผู้ใดตั้งหน้าพยายาม               สอนให้ตามแต่รักสมัครเรียน

ครูคนนี้ถูกใจอยู่ได้ยืด                    ถึงจะจืดจางการเรื่องอ่านเขียน
ก็ถูกจิตศิษย์ตนย่อมวนเวียน           อยู่จำเนียรโตใหญ่ไร้วิชา

ฝ่ายพ่อแม่รักบุตรสุดจะรัก               บุตรสมัครทางไหนมิได้ว่า
ใช้เงินทองกอบกำไม่นำพา              อยู่ไม่ช้าแกก็ตายทำลายชนม์

ทรัพย์สมบัติมรดกตกแก่ลูก             ไม่ต้องปลูกเปลืองแรงแสวงผล
มีเพื่อนมาฮาฮือนับถือตน                 เฝ้าแต่ขนทรัพย์จ่ายสบายจริง

เอาอะไรได้ทุกอย่างช่างสะดวก        จะหยิบหมวกหมวกรี่เหมือนผีสิง
ทุกอย่างรู้เอาใจไม่ประวิง                 ดูเหมือนชิงกันมาคราต้องการ

ไม่ช้านักทรัพย์ลดหมดสะดวก         จะหยิบหมวกหมวกกระเดียดข้างเกียจคร้าน
ถ้าเผลอหน่อยคอยหนีตะลีตะลาน     วิ่งเข้าร้านโรงจำนำไม่อำลา

เพื่อนทั้งมวลล้วนหายเหมือนตายจาก     ที่มีมากคือสหายพวกนายหน้า
บ้านของท่านขายเท่าไร? ให้ราคา           ผมช่วยค้าขายให้ด้วยไมตรี

เพื่อนสนุกพลุกพล่านขายบ้านช่อง     พอเงินทองหมดเรียบก็เงียบจี๋
ต่อนี้ไปใครเยือนคือเพื่อนดี                ไม่เช่นนี้เพื่อนโหล่โง่ระยำ

บุตรเศรษฐีเป็นมาถึงครานี้                 ไม่เห็นมีมิตรสหายมากรายกล้ำ
ผิวผู้ดีมีกระดากพะอากพะอำ              จะคิดทำการอะไรก็ไม่เป็น

ต้องตรำตรากจากย่านถิ่นบ้านเก่า         ขอทานเขาเลี้ยงตนด้วยข้นเข็ญ
พักสถานศาลเจ้าทุกเช้าเย็น                 ค่อยคิดเห็นโทษตัวที่ชั่วมา

คิดถึงเรื่องเก่าแก่พ่อแม่รัก                    สู้ฟูมฟักใฝ่ฝึกให้ศึกษา
ตามใจลูกเหลือล้นคณนา                     ทุกสิ่งสารพัดไม่ขัดใจ

คิดถึงครูผู้สอนแต่ก่อนเก่า                    บางคนเฝ้าฝึกฝนพ้นวิสัย
บางคนเฝ้าจู้จี้พิรี้พิไร                            ไม่ถูกใจฟ้องพ่อก็อออือ

จนเหลวไหลได้เข็ญถึงเช่นนี้                พ่อแม่ที่รักลูกทำถูกหรือ
สิ่งใดพาเสียคนกลับปรนปรือ                ร้องไห้ฮือบ่นว่าเหมือนบ้าบอ

วันหนึ่งไปถึงถิ่นบ้านซินแส                   ก็เดินแร่เข้าไปหาตรงหน้าหมอ
ร้องขอทานทันทีไม่รีรอ                        ฝ่ายท่านหมอมองหน้าไม่ว่าไร

ลงท้ายแกกลอกหน้าหาว่าหลอก           เฮ้ย. เจ้าวอกเอ็งอย่ามาไถล
หลอกดูลูกสาวข้าหรือว่าไร                    หรือเข้าใจว่ากูไม่รู้ที

ข้าหมอดูรู้จักลักษณะ                            อย่างมึงน่ะบอกเพศเป็นเศรษฐี
รูปลักษณ์พักตร์เจ้าเผ่าผู้ดี                     ทำเช่นนี้ตั้งใจอย่างไรกัน

ลูกเศรษฐีฟังว่าน้ำตาหลั่ง                      ตอบเสียงดัง ”พ่อแม่รังแกฉัน!”
ร้องไห้โฮซบหน้าพลางจาบัลย์              คนบ้านนั้นต่างพากันมาดู

ท่านเจ้าข้า! พ่อแม่รังแกฉัน                   เขาใฝ่ฝันฟูมฟักฉันอักขู
ฉันทำผิดคิดระยำกลับค้ำชู                    จะว่าผู้รักลูกถูกหรือไร

ท่านทายฉันนั้นถูกลูกเศรษฐี                 ผู้กลีเลวกว่าบรรดาไพร่
ซึ่งยังรู้กอบการงานใด ๆ                        เลี้ยงชีพได้เพียงพอไม่ขอทาน

โอ๊ย! ยิ่งเล่ายิ่งช้ำระกำเหลือ                โปรดจุนเจือเถอะท่านหมอขอข้าวสาร
เหมือนช่วยชีพข้าเจ้าให้เนานาน           จักเป็นการบุญล้นมีผลงาม

ฝ่ายท่านหมอฟังเล่าสิ้นเค้าเงื่อน           แกจึงเอื้อนโอษฐ์มีวจีถาม
ข้าฟังเจ้าเล่าไปก็ได้ความ                     จึงเห็นตามพ่อแม่รังแกตรง

เข็ดหรือไม่ใครรังแกอย่างแม่พ่อ            หรือว่าพอทนดอกบอกประสงค์
โอ๊ย! หนเดียวชีวิตแทบปลิดปลง           ถ้าซ้ำสองต้องลงอวิจี

อย่ารังแกอีกเลยลูกเคยเข็ด                   ขอจงเมตตาเถิดประเสริฐศรี
ท่านหมอฟังยิ้มเยื้อนเอื้อนวจี                  เจ้าว่าดีสมจริงทุกสิ่งอัน

ข้าไม่อยากรังแกเช่นแม่พ่อ                   ที่เจ้าขอข้าไม่อ่อนตามผ่อนผัน
แม้เจ้าขอสิ่งใดข้าให้ปัน                        ก็เป็นอันข้าทำซ้ำรังแก

เจ้าจะตกอวิจีไม่ดีดอก                          เจ้าจะออกปากพ้ออย่างพ่อแม่
ลูกเศรษฐีตกตะลึงทะลึ่งแล                  โอ๊ย! ผมแย่ถูกล่อลงบ่อตม

เมื่อไม่ให้ใครจะว่าเจ้าข้าเอ๋ย                 นี่กลับเย้ยยกคำทิ่มตำผม
จะไล่ไปก็ไม่ไล่ให้ระทม                        ว่าแล้วซมซานกลับด้วยคับใจ

หมอขยับจับบ่าช้าซีเจ้า                         คำที่เล่าบอกข้าน่าเลื่อมใส
พ่อแม่รักลูกผิดชนิดไร                          เขาก็ได้ทุกข์ถมจนล้มตาย

เวลานั้นตัวเจ้ายังเยาว์อยู่                       จึงไม่รู้ยั้งตนจนฉิบหาย
เดี๋ยวนี้เจ้ารู้สึกสำนึกกาย                        จงขวนขวายฝึกหัดดัดสันดาน

ข้าจักเป็นพ่อแม่ช่วยแก้ให้                     ต้องตามใจแต่ข้าจะว่าขาน
ถ้ายอมตามข้าว่าไม่ช้านาน                    จักไม่ต้องขอทานเขาต่อไป

ลงท้ายลูกเศรษฐียินดีรับ                       ไปอยู่กับซินแสแก้นิสัย
ไม่ว่ามีกิจการสถานใด                           แกใช้ให้ทำสิ้นจนชินการ

แกปรานีจี้ไชด้วยใจรัก                          จนรู้จักค้าขายหลายสถาน
อยู่กับหมอต่อมาไม่ช้านาน                    ก็พ้นการทุรพลเป็นคนแคลน

ชาวเราเอ๋ยพ่อแม่มุ่งแต่รัก                     สู้ฟูมฟักในบุตรนั้นสุดแสน
แต่ความรักมักเดินจนเกินแกน               เลยเข้าแดนทุกข์ถมระทมกาย

ดังเศรษฐีรักบุตรสุดสวาท                 บุตรอุบาทว์มิได้รักสมัครหมาย
เอาแต่ใจใฝ่ตามความสบาย             พ่อแม่ตายก็เพราะตรมระทมใจ

ยังมิหนำซ้ำว่าด่ากระดูก                   หาว่าถูกพ่อแม่รังแกได้
แต่ชาวเราเนาเขตประเทศไทย          คงจะไม่พบปะขอประกัน

เพราะพระราชบัญญัติอุบัติแล้ว          เหมือนดวงแก้วส่องสว่างทางสวรรค์
บังคับให้ศึกษาทั่วหน้ากัน                  พระคุณธรรม์ข้อนี้ไม่มีเทียม

ที่สุดนี้ชาวเราน้อมเกล้าฯ นบ             พระจอมภพภูบดินทร์พระปิ่นเสียม
พระปลุกใจไทยทั่วตั้งตัวเตรียม         ทุกอย่างเยี่ยมยิ่งคุณวิบุลเอย

 




นิทานสอนใจ นิทานเรื่องสั้น

เขียนไว้บนผืนทราย ศิลาแห่งความทรงจำ เรื่องสั้นให้ข้อคิด
ทำดีได้ดี คุณช่วยเขา เขาก็ช่วยคุณ เรื่องสั้นกฏแห่งกรรม
พระอาจารย์รังนกโปรดอำมาตย์ไป๋
แม่หม้ายตัวอย่าง ที่หาได้ยากยิ่ง
ผลแห่งการให้ทาน ความตั้งใจในการทำบุญ
ชีวิตคือความฝัน ที่เรียกว่าดี ๆ ในโลกมนุษย์มันก็แค่นี้เอง
เรื่องสั้นการผิดศีล ลักเกลือหนึ่งกำต้องชดใช้หนึ่งเกวียน
กตัญญูต้องมาก่อน พุทธะในบ้าน
ใบ้กตัญญู เรื่องสั้นสอนคน
ตายแล้วฟื้น ถึงเวลาตายแล้วหรือยัง?
เคล็ดลับความสามัคคี คนที่ล้วนแต่เป็นคนไม่ดี
น้ำชาล้นจอก ไม่มีทางสอนอะไรได้
เรื่องสั้นและวรรณกรรม คดีประหลาด
วางดาบเพชฌฆาต ชีวิตเกิดดับ
ข้าวเปลือกสองหาบ เรื่องสั้นซึ้งกินใจ
พระรักษาศีล พระธรรมวินัยสำคัญที่สุด
ระลึกถึงความตายอยู่เสมอ ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง
ไม่รู้หนังสือแต่บรรลุอรหันต์ ได้จริงหรือ
ปณิธานของสามเณรน้อย ความตั้งใจจริงที่จะทำ
น้องจ๋าอย่าร้องไห้ แม่จวนจะกลับแล้ว
ความโลภเป็นเหตุ ผู้ให้ กับ ผู้รับเป็นคุณจะเลือกอะไร
ผลของการเสียสัจจะ คนที่พูดแล้วไม่รักษาคำพูด
พระจันทร์กำลังมองพ่อ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
ใช้หนี้แทนบิดา รักษาสัจจะ
ผู้มีคุณธรรมสูงส่ง
ชาติเดียวใช้กรรมจนหมด มหากุศลผลบุญ
เป็นเพราะเมล็ดไม่เหมือนกัน คนจึงต่างกัน
การใส่บาตรที่ไม่ธรรมดา อานิสงส์อยู่ที่กำลังใจ
พระพุทธเจ้าเด็ดดอกไม้ ที่มาแห่งนิกายเซน
ใบหูแลกกับไก่ป่า ยิ่งปล่อยวางยิ่งเป็นสุข
คนแก่ปลูกต้นไม้ ปรัชญาชีวิตของชายชรา
พุทธะคืออะไร? ท่านก็คือพุทธะ
เต็มหรือยัง การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด
บ้านของนก : การอยู่ร่วมกัน
ฤาษีกับนกน้อย : ความเมตตาปรานี
ไม่กินไก่ที่ขโมยมา : สามัญสำนึกที่ดี
ไม่ขายม้าพยศ ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร?
ปัญญา คืออะไร
ความเมตตา ออกจากใจ
อ่านเรื่องสั้น มีความละอาย
สุจริต ตัวอย่างเรื่องสั้น
มีคุณธรรม และ เที่ยงธรรม
มารยาท สมบัติผู้ดี
มีสัจจะ (Honest)
ความซื่อสัตย์สุจริตและความภักดี
รักพี่รักน้อง
เรื่องสั้น กตัญญู
นิทานเรื่องสั้นขำขำ กระต่ายกับหมี
นิทานคุณธรรม จริยธรรม เรื่องเจ้าหญิงกระต่าย
เรื่องสั้นความรัก ใครว่า รักแท้ ไม่มีจริง
เวลาของใครถูก ข้อคิดสำหรับผู้นำ
คุณจะเป็น นกอินทรีย์ หรือ ลูกไก่
นายพลกับเด็ก เรื่องสั้นให้ข้อคิด
ข่าวร้าย-ข่าวดี ไม่มีใครที่นี่ใส่รองเท้าเลย
นิทานเรื่องสั้น โดยท่านพุทธทาส เรื่องหลวงพ่อกับเณรจ้อย
นิทานเรื่องสั้น ของท่านพุทธทาส เรื่อง เจ้าของเรือ
นิทานเรื่องสั้น ของท่านพุทธทาส เรื่องมดร้องเพลง
นิทานเรื่องสั้น ของท่านพุทธทาส เรื่อง สัตว์ ๒ เท้า
นิทานเรื่องสั้นของท่านพุทธทาส เรื่อง สัตว์ ๔ เท้า
นิทานธรรมะ เรื่อง เทวดากับหนอน
นิทานเรื่องสั้นของท่านพุทธทาส เรื่อง คนกับสุนัข
นิทานเรื่องสั้นสอนใจ ของท่านพุทธทาส เรื่อง ศิษย์-อาจารย์
นิทานเรื่องสั้นของท่านพุทธทาส เรื่อง แม่-ลูก
นิทานเรื่องสั้นของท่านพุทธทาส เรื่อง พ่อ-ลูก
นิทานเรื่อง จีนกับใบมะขาม
ปัญญาจากหมาขี้เรือน
เรื่องถ้วยเก่ากับคนแก่
นิทานสอนใจ คนแจวเรือจ้าง เรื่องสั้นที่ให้ข้อคิดที่ดี
นิทานสอนใจ สิงโตติดหล่ม เรื่องสั้นจากสัตว์ที่คนต้องนำมาคิด
นิทานสอนใจ : คนยากไร้กับหนูตาย ข้อคิดการเชื่อฟังท่านผู้รู้
นิทานสอนใจ พญาหงส์ติดบ่วง เปรียบเทียบสอนใจเรื่องการคบเพื่อนที่ดี
นิทานสอนใจ พ่อแม่รังแกฉัน: พ่อแม่ที่ตามใจลูกจนเกินไป



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล